Yasmine: Licht ontvlambaar Digg* cd bespreking

Yasmine: Licht ontvlambaar

Skillshotsounds, 2006
EMI

Nederlandstalige zangers en zangeressen die zichzelf miskend en onderschat voelen, we willen ze niet te eten geven. Uit schrik voor gezichtsverlies, een mindere verkoop, fans die er toch niks van zouden snappen of whatever, blijft het meestal slechts bij woorden. Yasmine – u kent haar van radio en tv, en van haar liedjes die gemakshalve worden gecatalogeerd onder ‘lichte muziek’ of ‘populair vocaal’ – heeft de stap gezet, en hoe. Met ‘Licht ontvlambaar’ tekent ze voor één van de grote muzikale verrassingen van het Belgische muziekjaar.
Van bij het begin van haar carrière, nu vijftien jaar geleden, heeft ze altijd gehoopt vroeg of laat haar eigen ding te kunnen doen. Vandaag is het geloof in eigen kunnen groter dan ooit, en is de tijd rijp om zich eindelijk te wagen aan die Grote Sprong Voorwaarts. Twee jaar geleden verraste ze al met ‘Vandaag (Het morgen van gisteren)’, de knappe, veelbesproken plaat-annex-tournee met Nederlandstalige covers van Leonard Cohen. ‘Licht ontvlambaar’ is daarentegen bij momenten echt indrukwekkend.

Yasmine kon ook deze keer een beroep doen op Sjang Coenen (bas), David Poltrock (piano, toetsen), Rudi Cloet (drums) en Andries Boone (viool, accordeon, mandoline), de muzikanten die haar al bijstonden tijdens de Cohen-toer en in de studio werden aangevuld met backing vocalisten Pieter-Jan de Smet en Patrick Riguelle. Een speciale vermelding is echter weggelegd voor gitarist en producer Geoffrey Burton en allround snarenplukker Jo Mahieu. Samen zijn ze verantwoordelijk voor de meeste arrangementen, maar Mahieu schreef daarnaast ook nog - al dan niet samen met Mirko Banovic – de muziek voor zes songs. En daar houdt het niet mee op: ook Stef Camil Carlens, Thé Lau, Kris De Bruyne, Lars van Van Bambost en Frank Vander Linden leverden een erg mooie bijdrage, en als uitsmijter zorgde Jeroen Swinnen voor een remix van het titelnummer.

Wanneer we Burton en Mahieu de architecten noemen van ‘Licht ontvlambaar’, dan zijn Coenen, Cloet, Poltrock, Boone, de Smet en Riguelle de ervaren stielmannen (‘Uw plak, ons vak!’). Zij zetten een plaat neer die staat als een huis, maar uiteindelijk is het Yasmine zelf die van het geheel een warme thuis heeft gemaakt. Zij is niet alleen een uitstekende zangeres, maar schreef ook zeven van de elf songteksten. Door zelf een aantal van Cohens lyrics om te zetten naar de taal van Vondel, is ze er naar eigen zeggen in gelukt ‘haar eigen stem als tekstschrijver te vinden, haar angst opzij te zetten en dieper in zichzelf te graven’.
Op haar eigen pennenvruchten valt inderdaad niks af te dingen, want ze zijn stuk voor stuk erg sterk. Zo brengt ze heldere en rake bespiegelingen over geluk en ongeluk in relaties, zonder daarbij te vervallen in (poëtisch bedoelde) gemeenplaatsen, meligheid, vergezochte metaforen of expliciete ‘dagboek’-ontboezemingen. Maar ook wanneer de ‘grotere thema’s’ worden aangekaart (oorlog, politiek, milieu, ...) lukt het haar spijkers met koppen te slaan zonder te sneren of te preken.

Ook muzikaal is ‘Licht ontvlambaar’ een erg sterk, gevarieerd album geworden. Elke medaille - hoe schoon ook de schijn - heeft een keerzijde, en dat komt duidelijk tot uiting in de manier waarop de nummers werden uitgewerkt. De muziek pendelt tussen licht en donker, slaan en zalven, hard en zacht, kil en warm, ... De elf tracks situeren zich tussen de grandeur van The Scene, de diepgang van het recentere Monza-werk, de subtiliteit van A Song About A Girls van Zita Swoon, mooie pop, het betere singer-songwriterwerk én moderne kleinkunst.
Met opener ‘De aansteekster’, ‘Niemand iemand’ (van en met Stef Camil Carlens) en ‘Niemandsland’ waren we meteen weg, maar de meeste liedjes hebben eerst wat tijd nodig om te groeien en zich onder je huid te nestelen. Als geheel kent ‘Licht ontvlambaar’ geen enkel zwak moment, zelfs geen schijn van een dipje, maar als we er dan toch enkele hoogtepunten moeten uitlichten, dan kiezen we voor de uitgekiende pop van ‘Risico’ en ‘Het boek’, ‘Fantoompijn’ (waarin de geest van Thé Lau letterlijk lijkt rond te waren) en vooral de verstillende schoonheid van ‘Mooi’ en ‘Uur blauw’.

De kans bestaat dat fans van het eerste uur afhaken (omdat ze niet begrijpen waarom hun idool ineens ‘moeilijk’ begint te doen), of dat mensen hier hun neus voor ophalen omdat het ‘maar’ Yasmine is. We hopen evenwel uit de grond van ons hart dat deze plaat de aandacht, het krediet én het publiek vindt die ze verdient.