God Is An Astronaut: All Is Violent, All Is Bright Digg* cd bespreking

God Is An Astronaut: All Is Violent, All Is Bright

Rocket Girl, 2006
Bang!

Oorlog is poëzie: Lord Flashheart uit ‘Blackadder' wist het al en postrockliefhebbers verkeren ook ‘in the know'. Het oog van de orkaan dat Mogwai weet te evoceren, het dampende niemandsland dat Madensuyu in je huid kerft of de opgeschrikte spreeuwen die Red Sparowes laat wegvliegen na een zoveelste bombardement: al deze expressieve geluidsschilderijen dragen zoveel dichterlijke kenmerken in zich dat Wim Helsen ze zou moeten laten horen in het fantastische ‘Vrienden van de poëzie'. Het uitmelken van de postrock door formulematige composities heeft vaak echter banale puberschrijfsels tot gevolg die enkel Marco Borsato nog zou durven uitbraken. Om dergelijke schijngevechten te mijden, moet kwaliteit vooropgesteld worden. Het Ierse God Is An Astronaut had slechts één lakmoesproef nodig om ons te overtuigen van hun poëtisch talent. De gedichtjes op ‘All Is Violent, All Is Bright' vertonen dezelfde rijmpatronen als die van Sigur Rós of Mono, maar de emotie en de spanning van hun woorden stralen zoveel kracht en oprechtheid uit dat we definitief overstag gingen.

God Is An Astronaut werd vier jaar geleden gevormd door de broers Torsten en Niels Kinsella. Na hun debuut ‘The End Of The Beginning' werd drummer Lloyd Hanney erbij gehaald om hun livegeluid meer te benaderen op ‘All Is Violent, All Is Bright'. Hun tweede plaat wordt nu ook buiten Ierland uitgebracht en dat is niet meer dan terecht. De confrontatie van natuurelementen van God Is An Astronaut is namelijk bloedmooi. De bevroren meren van Sigur Rós gaan op deze plaat aan het dooien door een gitaarvuur à la Mogwai, aangewakkerd door grootse, poppy synths die wat aan The Killers doen denken. Opener ‘Fragile' laat je in de sloep van God Is An Astronaut stappen voor een stormachtige tocht. Mist hangt over de zee tot Torsten Kinsella als een mensgeworden vuurtoren zijn vocale lichtstralen over het water uitstuurt. Alles lijkt rustig tot de distortion-explosie voor een stevige wind in de zeilen zorgt. Het titelnummer laat de dreiging niet zakken en een abrupte versnelling in de finale laat je net niet kapseizen. De zalvende synths van ‘Forever Lost' maken het water daarna echter weer spiegelvlak. Net als ‘Fragile' beschikt de song over een prachtige melodie die zich langzaam in al zijn grootsheid ontvouwt. God Is An Astronaut vaart dicht tegen de kaap van de meeslependheid van Sigur Rós of Mono, maar zonder als een goedkope kopie van de twee bands te klinken.

Net als Madensuyu is de postrock van God Is An Astronaut wel een pak gebalder dan die van de genoemde acts. Nummers worden niet lang uitgesponnen en kunnen in een viertal minuten meer vertellen dat het eindeloze gebrei van gitaren dat je bij andere postrockbands al eens aantreft. In ‘Suicide By Star' wordt bijvoorbeeld eerst een korte nevel van synths en samples opgetrokken, tot de gitaren van de broers Kinsella als een mitrailleur iedereen neermaaien, terwijl engelenstemmen de hemelpoort al openen. Het veelvuldige gebruik van overheersende keyboards is het enige puntje van kritiek dat we de Ieren kunnen aanwrijven. Na een tijdje worden de mysterieuze, mistige klanken wat voorspelbaar en zou een aardsere sound voor meer variatie kunnen zorgen. God Is An Astronaut schudt namelijk voldoende krachtige gitaar- en pianopartijen uit de mouwen die zonder die stratosfeer-sound ook zouden beklijven.

Omdat een volledige eigen smoel in de contemporaine postrock voor de meeste bands voorlopig te veel gevraagd is (Battles uitgezonderd) stellen we ons al tevreden met een prachtige variatie op een bekend thema. God Is An Astronaut verrast nergens, maar ontroert des te meer. Lord Flashheart zou ze waarschijnlijk mietjes vinden, maar met ‘All Is Violent, All Is Bright' hebben deze Ieren wel ons hart gestolen. Nu het uwe nog!