Lise Westzynthius: Rock, You Can Fly Digg* cd bespreking

Lise Westzynthius: Rock, You Can Fly

One Little Indian, 2006

Zo nu en dan glipt er eens eentje door de mazen van het net. ‘Rock, You Can Fly', het tweede album van Lise Westzynthius, dateert in feite al van 2004, maar werd toen enkel op de Scandinavische markt gegooid. De rest van de wereld baadde in onwetendheid tot dit jaar, toen One Little Indian besloot Westzynthius in haar gelederen op te nemen en dit noordelijke geheim te onthullen. De zangeres, een Deens-Finse kruisbestuiving, groeide op met Chopin en Brahms alvorens als sopraan in een koor terecht te komen. Op haar 21ste groeide het verlangen om eigen materiaal te kunnen brengen en dus was de ontmoeting met gitarist Mikael Simpson een godsgeschenk. Luksus was geboren en telde al gauw vier leden. Deze eerste muzikale stappen bleven niet onopgemerkt, maar de appreciatie eiste haar tol: na een verhuis naar London nam moedeloosheid het over van creativiteit en een derde album werkten ze nooit af. Lise assisteerde bij enkele projecten van andere artiesten, maar in 2002 ging haar ultieme droom in vervulling: het solo-album ‘Heavy Dream' was een feit. Voor de opvolger wist ze producer Ian Caple te strikken, die in het verleden al een handje toestak bij Tricky en Tindersticks. Hij zou de perfecte man zijn om de duisterder sfeer te creëren die rondsluimerde in het nieuwe materiaal waar ze aan werkte. En zo zijn we weer aanbeland bij ‘Rock, You Can Fly', waarmee ze dit jaar opnieuw een gooi doet naar internationale bekendheid.

Het prachtige titelnummer kan meteen gebruikt worden om de niche aan te duiden waarbinnen dit album te situeren valt. Deze pianoballade maakt van eenvoud haar kracht, zowel op muzikaal als op thematisch vlak. "We have time to lose so let me lose it with you": het klinkt op het eerste gehoor heel gewoontjes, maar werkt wel omdat deze kleine emoties net zo herkenbaar zijn en perfect door de beugel kunnen indien ze oprecht geuit worden. Doorheen het album passeren verschillende fasen van het relationele leven de revue. ‘Sans Souci' (waarvan enkel de titel de Franse taal omhelst) beschrijft de feiten net na de breuk, waarbij de geliefde de biezen nam maar toch nog steeds diep in het hart van de tegenpartij geworteld zit. Pas bij ‘Return to Take-off" wordt het emotionele afscheid genomen. Ook muzikaal viert eenvoud hoogtij. Hier en daar worden andere terreinen verkend: ‘Mousquetaire' flirt met lounge-elementen, op ‘The Wreck' speelt Westzynthius met een retro-geluid en ‘Dead Angle' sluit de plaat af met wat elektrische gitaren. ‘Séance' doet even denken aan An Pierlé, ‘Cowboys and Indians' begeeft zich op het werkveld van Kate Bush en enkele nummers tonen een stilistische verwantschap met het nieuwe Charlotte Gainsbourg-album, maar ondanks deze vergelijkingen slaagt Westzynthius er wonderwel in om een eigen sfeer op te bouwen voor dit album. Dit mede dankzij enkele bijzonder sfeervolle nummers. ‘Reparation' is uiterst traag en bijna efemeer, maar weet die simpliciteit alweer in eigen voordeel om te buigen. Ook bij het vrijwel tekstloze ‘Northernmost' staat deze techniek garant voor een dromerig resultaat. Met ruim zeven minuten is ‘Sunstroke' het langste nummer van de plaat, dat via zachte en graduele aanpassingen zeer mooi kan openbloeien en op muzikaal vlak doet denken aan ‘Angels of the Universe' van Hilmar örn Hilmarsson, een project waarbij onder meer ook op Sigur Ros een beroep gedaan werd.

Voor sommigen zal ‘Rock, You Can Fly' te traag en te lief zijn om van te kunnen genieten, maar voor de liefhebbers van het genre is dit een plaat om te koesteren. Met oog voor detail beschrijft Westzynthius de kleine gevoelens en hersenspinsels waarmee we allemaal af te rekenen krijgen. De eenvoud van de lyrics en van de soms lichtjes onderkoelde muziek werpen hun vruchten af. De grote persoonlijke betrokkenheid van Westzynthius (ze pende alle songs zelf neer en neemt ook een reeks instrumenten voor haar rekening) speelt in dit proces natuurlijk ook een gunstige rol. Caple zorgde daarbij voor een fijne productie die de combinatie van fragiliteit en innerlijke sterkte verder in de verf zet, zonder de nummers te overheersen. Het heeft een tijdje op zich laten wachten, maar hopelijk betekent dit platencontract de aanloop van een verdiende internationale solo-carrière.

http://www.westzynthius.dk
http://www.mysprace.com/lisewestzynthius