Regina Spektor: Begin to Hope Digg* cd bespreking

Regina Spektor: Begin to Hope

Sire, 2006

De groei van Regina Spektor’s liefde voor muziek zou een script kunnen vormen dat Wim Wenders spontaan zou doen watertanden. Geboren in Moskou en als liefdeskind van een fotograaf en een violiste actief als professor in het conservatorium, verliet ze als kind de Sovjet-Unie in een tijd van Perestroika om na tussenstops in Italië en Oostenrijk in de Bronx terecht te komen. Na een stevige opleiding piano vond Spektor haar roeping als songwriter door een opwelling van tienerspiritualiteit tijdens een trip naar Israël. Meteen begon ze songs neer te pennen die vaak een kortverhaal vormen met alias Mary Ann in de hoofdrol. Idolen als Ani DiFranco en Joni Mitchell inspireerden haar en al snel vond ze een plaats in de anti-folk scene van New York. Dit vrij merkwaardige subgenre combineert de sound van folk met de attitude en zelfspot van punk. Na twee zelfuitgegeven albums bracht ‘Soviet Kitsch’ de doorbraak aan de overkant van de oceaan en na de compilatie ‘Mary Ann Meets the Gravediggers and Other Short Stories’ wil Spektor nu met ‘Begin to Hope’ voet aan wal krijgen in onze contreien. Normaal gezien had Spektor zich op Pukkelpop aan de Belgische muziekliefhebber kunnen voorstellen, maar na een laattijdig verstek zal deze het toch alleen met de plaat moeten doen.

Dat dit album een poging is om een groter publiek te bereiken, wordt meteen duidelijk. Vooral de eerste helft grossiert in toegankelijke, radiovriendelijke pop: bredere producties, eenvoudiger teksten en meer metrische constructies om de meezingbaarheid te verhogen. Niettegenstaande levert deze tactiek enkele leuke tracks op, met de lieflijke eerste single ‘Fidelity’ (die een vocale staccato tot gimmick poogt om te buigen) en de bitterzoete ballade ‘Samson’ op kop. ‘On the Radio’ en ‘Hotel Song’ zijn flinterdunne nummers, maar worden best gesmaakt bij de ochtendlijke douche. Hoewel deze songs verdomd lang in een mentale repeat blijven hangen, zijn ze paradoxaal genoeg ook zeer gemakkelijk te vergeten. De teksten van Spektor klinken daarenboven clichematig en bij momenten (‘Better’) zelfs lichtjes banaal. Het wordt verleidelijk om de vergelijking te gaan maken met Liz Phair: een in haar genre best te pruimen artieste, die met een poging naar groter succes meteen elke blijk van karakter door het raam besloot te kieperen.

Vanaf ‘Field Below’, een wrange pianotrack zoals ook Fiona Apple enkele prachtexemplaren wist af te leveren, steekt de oude Regina gelukkiglijk alweer de kop op. Daarenboven luidt dit nummer een meer gewaagd tweede deel in, dat een lappendeken van stijlen vormt. ‘Après Moi’, met een protesttekst in het Engels, Frans en Russisch en intertekstuele verwijzingen naar Boris Pasternak, is het antidotum voor de vrijblijvendheid van de aanvang van de plaat en dankzij de hamerende piano en sterke vocals een ontegenspreekbaar hoogtepunt van ‘Begin to Hope’. De variatie aan het einde houdt de interesse hoog: ‘That Time’ doet even denken aan Rasputina met de zwaardere strings, op ‘Edit’ klinkt Spektor dansbaarder dan ooit zonder een zekere edge te verliezen en de vertederende blues van ‘Lady’ bewijst nogmaals dat een nummer weinig franjes nodig heeft om prachtig te klinken, vooral de stoffige saxofoon aan het einde maakt de song volledig af. Drie opeenvolgende sterke nummers in totaal verschillende genres, een mooi staaltje vakwerk.

‘Begin to Hope’ liet me met een wat dubbel gevoel achter. De eerste helft bevat vooral frisse nummers die te weinig diepgang bieden om echt te boeien, maar voor de tweede helft trekt Spektor dan weer alle registers open en bewijst ze nogmaals dat ze een eigenzinnige, jonge artieste is, die niet om een experimentje verlegen zit. Tegelijkertijd bevat dit album haar flauwste en sterkste werk. Misschien is het op deze manier wel de uitgelezen kans voor het grote publiek om Regina te leren kennen: na een commerciële introductie wordt de luisteraar geleidelijk in de Spektor-sfeer ondergedompeld. De fan zal in het begin even het verstand op nul moeten zetten en doorbijten, maar hij of zij wordt uiteindelijk beloond met nog genoeg straffe nummers om dit toch nog als een goede koop te kunnen klasseren.