Nouvelle Vague: Bande à Part Digg* cd bespreking

Nouvelle Vague: Bande à Part

Peacefrog, 2006

Een jaar of twee geleden werd menig muziekliefhebber verbaasd door een Frans bandje dat zichzelf Nouvelle Vague noemde. Op hun titelloze debuut maten deze iconoclasten namelijk een aantal punk- en new waveklassiekers een jazzy bossanovajasje aan. Zo kreeg de argeloze luisteraar een aantal uitermate lichtvoetige versies voorgeschoteld van donkere, zelfs deprimerende klassiekers als Joy Divisions ‘Love Will Tear Us Apart’ en Tuxedomoons ‘In a Manner of Speaking’ (u misschien bekend van één of andere tv-reclame). Toch bleken er aan deze plaat ook enkele weerhaakjes te zitten. Zo werd ‘Pssyche’, een stamper van Killing Joke, herschapen in een dreigende, trage song waar wij nog steeds kippenvel van krijgen, en werd het briesende ‘Too Drunk to Fuck’ van Dead Kennedys omgetoverd tot een wel erg geile ode aan de seksualiteit.

En nu is de opvolger er dus. Het plaatje kreeg de passende titel ‘Bande à part’ mee, en doet precies wat het moet doen: het tovert een gelukzalige, ongetwijfeld bijna schaapachtige glimlach op ons gezicht. Het concept van ‘Bande à part’ is exact hetzelfde als dat van het debuut. Nog steeds worden bekende en minder bekende songs uit de jaren ’70 en ’80 vakkundig omgebouwd tot rustig voortkabbelende loungeliedjes.
Zo begint de plaat bijvoorbeeld met ‘The Killing Moon’, onzes inziens één van de mooiste songs die Echo and the Bunnymen ooit hebben gemaakt. Doordat het lied is omgezet in ¾, de maatsoort die ook gebruikt wordt bij walsen, krijgt het een wiegend karakter, en doet het zo denken aan een slaapliedje (waarmee wij uiteraard niet willen beweren dat het saai wordt, integendeel). Een andere uitschieter is ‘Let Me Go’, een cover van Heaven 17, waar de pompende drums van het origineel vervangen zijn door een ritmisch Braziliaans gitaartje, dat eerder beelden oproept van palmbomen en cocktails dan van donkere clubs. Ook de covers van the Buzzcocks (‘Ever Fallen in Love’), Blondie (‘Heart of Glass’) en Billy Idol (‘Dancing with Myself’) roepen hetzelfde sfeertje op.

De scherpe kantjes zijn echter ook nog steeds aanwezig op deze plaat. Bauhaus’ ‘Bela Lugosi’s Dead’ wordt ingeleid door onheilspellend klokkengelui, en klinkt in de versie van Nouvelle Vague al bijna even duister als het origineel. Hét hoogtepunt is echter een heerlijke, tot de essentie herleide versie van Visages ‘Fade to Grey’, dat enkel door een accordeon en echoënde voetstappen en stemmen wordt begeleid.

Het mag duidelijk zijn dat dit album op zich niets nieuws onder de hevig brandende zon brengt, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat u niet de moeite hoeft te doen om er eens kennis mee te maken. ‘Bande à part’ is namelijk een fantastische zomersoundtrack, die uitstekend valt te consumeren met een caipirinha. Enjoy!

Mogen wij u trouwens even de limited edition van dit album aanraden? Voor een klein beetje meer geld krijgt u er dan vier songs bij. Zo is er bijvoorbeeld ‘Sweet and Tender Hooligan’ van the Smiths, waar zangeres Melanie Pains Franse accent in combinatie met haar ijle stemmetje wel heel erg charmerend werkt. Verder wordt er ook nog voorzichtig geëxperimenteerd met funk (‘Shack Up’ van A Certain Ratio) en reggae (‘Israel’ van Siouxsie and the Banshees). Tenslotte krijgt u er ook nog een hartverwarmende versie (ja hoor, u leest het goed) van Grauzones ‘Eisbär’ bovenop. Deze vier extra tracks zijn meer dan de moeite waard, en voor die paar euro’s meer hoeft u het dus zeker niet te laten.