Tom Reynolds: I Hate Myself and Want to Die: The 52 Most Depressing Songs You've Ever Heard
Sanctuary Publishing, 2005

”On Celine Dion’s All By Myself: Had Celine been around in 1944, the Allies could’ve skipped the D-Day invasion and just dropped her off at Omaha Beach with a PA system so she could sing ‘All By Myself’ until the German Infantry bayoneted themselves.”

Deze tekst prijkt op de achterkant van Reynolds’ geweldig mooi geïllustreerde analyse van de 52 meest deprimerende nummers. Ik was meteen verkocht, net zoals het boek. Okee, een selectie van 52 liedjes is wel zeer summier, maar dit werk is dan ook geen naslagwerk. File under: Music/Gift/Humour, staat er op de achterflap.

Verdeeld over 10 categorieën bespreekt Reynolds waarom deze nummers er voor zorgen dat een mens zijn arm zou afknagen en zichzelf er mee wil dood kloppen. In de inleiding ‘The Anatomy Of Melancholy, or a brief history of the depressing song’ legt de auteur uit wat een nummer zo deprimerend maakt. En vooral wat het verschil is tussen een onwaarschijnlijk triestig liedje en een deprimerend nummer. En hoe een liedje uit de eerste categorie zeer gemakkelijk een uit de tweede wordt wanneer het in de verkeerde handen terechtkomt. Hij vertelt ons ook dat zijn allereerste crash gebeurde tijdens zijn kinderjaren, toen zijn ouders hem in de kerstperiode blootstelden aan de gevaren die kerstmuziek met zich meebrengt. Uit pure miserie lag hij uren op z’n bed te huilen om zoveel leed dat zijn oren werd aangedaan. En weten we niet allemaal wat hij daarmee bedoelt?

De categorieen waarin Reynolds de nummers onder brengt, krijgen soms hilarische titels mee. Het bovenstaande nummer van Dion zit in de Horrifying Remakes Of Already Depressing Songs-sectie. Evenals ‘Without You’ van Carey, ‘I Will Always Love You’ van Houston en ‘Send In The Clowns’ van Everybody. Dit laatste nummer is blijkbaar in geen enkele versie goed.
Maar het is misschien gemakkelijk en goedkoop om voorgenoemde dames en nummers af te breken en tot dodelijke wapens te herleiden. Gelukkig trapt Reynolds niet in die val.

‘The River’ van Bruce Springsteen mag het I’m Telling A Story Nobody Wants To Hear-gedeelte aanvoeren. ‘Round Here’ van The Counting Crows krijgt de hoofdrol in I’m Trying To Be Profound But Really Suck At It. En Reynolds is spitsvondig in het verwoorden waarom deze nummers zelfs een compleet stabiel man naar de dichtstbijzijnde kathedraal doen rennen om naar boven te klimmen en er dan af te springen. Zo introduceert hij de term ‘BCM’ oftewel Brain Concussion Modulation om aan te duiden wanneer een vocalist uitbarst in iets wat geweldig zou moeten klinken, maar de luisteraar half comateus achterlaat. En er is het Rasputin-effect. Wanneer je denkt dat het liedje voorbij is, barst het andermaal los in genadeloos, veelal orchestraal geweld. Op deze manier en aan de hand van waanzinnige beeldtaal loodst Reynolds je langs 52 nummers, die niet noodzakelijk op volgorde hoeven gelezen te worden.
Op het einde plaatst hij de 52 nog eens in een soort van top 52, waarbij nummer 1 het meest deprimerende nummer aller tijden is. Trouwens… ‘Gloomy Sunday’ heette, voor het vertaald werd, ‘The Hungarian Suicide Song’, omdat het – yup – zoveel slachtoffers maakte, de componist inbegrepen.

Elk hoofdstuk werd voorzien van prachtige tekeningen van Stacey Earley, een klinkende naam die een naar muziek verwijzende important noteop haar website heeft gezet (http://www.staceyearley.com). Dit boek is een echte aanrader voor wie met muziek kan lachen, al was het maar omdat zoveel zaken die Reynolds analyseert eigenlijk ook wel kloppen. But then again, I don’t hate myself…

Door Koen Beeuwsaert 12/11/2005 - categorie : Special -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening

  Reacties

copywright cobain?
Door melvin op 27/11/2005 om 02:42

De titel van dit boek(?) 'I hate myself and I want to die' is die niet afkomstig van Kurt Cobain?
In 1993 was hij namelijk van plan de opvolger van 'Nevermind' die titel te geven maar platenmaatschappij en groepsleden brachtten hem van dat idee af omdat het verkeerd begrepen kon worden(Cobain bedoelde het ironisch) en de speculaties over zijn zelfmoordneigingen zouden doen toenemen.Uiteindelijk werd die titel toch gebruikt maar dan voor een nummer dat diende als b-side en verschenen is op de dvd-box van 2004.
Het kan natuurlijk ook een bestaande uitdrukking zijn geweest die Cobain gebruikte en die nu ook door deze auteur wordt gebruikt,maar ja,dan blijft dit nog altijd een leuke anekdote.

  Reageren